Wiązówka błotna (łac. Filipendula ulmaria, synonimicznie również Spiraea ulmaria) to roślina rosnąca wzdłuż brzegów rzek i potoków. Jej pachnące kremowe kwiaty od wieków wykorzystywano do celów kulinarnych i medycznych. We współczesnym ziołolecznictwie jest sotsowana głównie przy rozmaitych dolegliwościach żołądkowych oraz dla złagodzenia objawów zapalenia stawów.
Wiązówkę ceniono za przyjemny smak i aromat (migdałową woń liści), ale także właściwości lecznicze. Co ciekawe, to z tej rośliny w XIX wieku po raz pierwszy wyizolowano salicylan, który obecnie jest produkowany syntetycznie i znajduje się w popularnych niesteroidowych lekach przeciwzapalnych, np. Polopirynie czy Aspirynie (sama nazwa tego leku wywodzi się ze „spiraea ulmaria")
Wiązówka błotna: zastosowanie
Wiązówka błotna zawiera m. in. olejki eteryczne, flawonoidy, polifenole, taniny, a także kumarynę i
witaminę C. Wykazuje działanie: przeciwzapalne, tonizujące, moczopędne i wiatropędne, zobojętniajace kwasy, antyseptyczne, napotne, rozluźniające. Zawarte w ziele związki salicylanowe łagodzą ból i
stany zapalne, inne substancje znajdujące się w nim chronią błony śluzowe wyściełające przewód pokarmowy, zaś taniny działają ściągająco w jelitach. Wiązówka może zmniejszyć odczuwanie bólu, łagodzi stany zapalne, wspomaga oczyszczanie organizmu.
Wśród dolegliwości i chorób, przy których roślina jest pomocna, wymienia się: gorączkaę ból, reumatyzm, problemy z oddychaniem, niestrawność, wrzody,
zapalenie stawów, choroby skóry i biegunkę, zespół jelita drażliwego,
zgagę, nieżyt żołądka, obrzęk, zapalenie pęcherza, zapalenie cewki moczowej, zatrzymywanie płynów w organizmie,
kamienie nerkowe.
Wiązówka błotna: dawkowanie
Herbatę przygotowuje się parząc przez kilkanaście minut jedną do dwóch łyżeczek suszonego zioła. Zaleca się picie takiego naparu trzy razy dziennie.
Jeśli chodzi o formę nalewki, np. przy zapaleniu stawów, poleca się zażywanie jednego do czterech ml specyfiku trzy razy dziennie.
Wiązówka błotna: bezpieczeństwo
Nie zaleca się stosowania wiązówki u osób z nadwrażliwością na salicylany lub siarczyny, a szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z astmą. Zioło może zwiększać ryzyko krwawienia przy podawaniu z lekami przeciwpłytkowymi lub przeciwzakrzepowymi i z
niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi.